Een stukje naar de mensen toe

In deze solo zet Rebekka de Wit op even geestige als tragische wijze uiteen waarom het haar niet lukt een gemeenschap te vormen met de mensen om zich heen. Tegelijkertijd is de voorstelling ook een oprechte poging dit wel te proberen. Iets van gemeenschap. Uitgerekend in het theater, de enige plek op aarde waar nog geen scherm met reclame hangt, waar de telefoon nog op vliegtuigstand moet, spreekt Rebekka de Wit een hartig woordje met het publiek en met zichzelf over hoe we gaan voorkomen dat we straks allemaal alleen in onze keldertjes zitten – met een pistool in de ene hand en een voordeelpak wc-rollen in de andere.